Dag 10: Heel veel regen

80 km weg ... tuurlijk

 

 

 

 

 

 

 

Afgelopen nacht is het weer omgeslagen en is het gaan regen. Dat is het de hele dag blijven doen en het regent nu nog. Van motregen tot stortregen … we hebben elke vorm van regen gezien.

Omdat ik nog graag zeehonden wilde zien en we op internet een waterbus naar een eiland met tuinen vonden waarbij je langs ‘Seal Island’ kwam besloten we dat vandaag te doen. Dit keer bedient Harry de knoppen en zet de navigatie op ‘eco’ waardoor we op een hele smalle weg belanden waar je, niet te geloven, 80 mag maar in onze ogen niet harder dan 30 kan. Misschien wel economisch maar in ieder geval niet qua tijd J

De regen zorgde wel voor de spectaculair woest kolkende rivier die we onderweg tegenkwamen dus elk nadeel heeft toch een voordeel. ‘Seal Island’ was meer een rots maar waar inderdaad zeehonden op lagen en het eiland met de tuinen was wel mooi maar vooral nat dus binnen een half uur zaten we weer in de waterbus terug.

Onderweg zagen we overal watervalletjes tussen de rotsen vandaan komen en de waterval waar we een week geleden ook waren zag er nu heel anders uit.  We realiseren ons dat we  tot vandaag ontzettend veel mazzel gehad hebben met het weer!

Morgen moeten we om 10.00 uur de woning verlaten en we vliegen om 17.20 uur dus we gaan met een omweg naar het vliegveld en wie weet wat we nog tegenkomen.

Als laatste nog even een foto van de woning en de auto, genomen op een droge dag :)



 

Dag 9: Ring of Beara

Stone circle met Harry

Stone circle zonder Harry

Irish fish and chips

Stenen te koop

Vandaag hebben we de Ring of Beara gereden, een rondrit van ongeveer 140 km over het schiereiland Beara. Deze rondrit is minder bekend en ook minder toeristisch als de Ring of Kerry. De Ring begint in Kenmare, een plaatsje ongeveer 40 km van Killarney. Het weer is vandaag een mengeling van zon, wolken en een enkele bui dus nog steeds prima vakantieweer!

Als we nog niet zo lang op de Ring rijden zie ik een bordje met ‘Uragh Stone Circle’ en we verlaten de weg en hobbelen een aantal kilometer over een weg die steeds smaller wordt maar waar we aan het einde inderdaad naar de stenen cirkel kunnen lopen. Leuk om te zien en mooi uitzicht over het nabij gelegen meer.

Als we de Ring weer oprijden moet ik, hoe kan het ook anders, plassen en we zien een bord met ‘Josie’s restaurant, 2 km’. We hobbelen opnieuw over een smalle weg en aan het einde, in de middle of nowhere, is het restaurant. Het is ondertussen 12.45 uur dus we besluiten gelijk maar te lunchen, Ierse fish and chips :). En moraal van het verhaal: als je moet plassen kom je nog eens ergens :)

Als we de Ring weer willen oprijden zien we een bord met ‘Healy Pass’. Op het bord staat tevens het teken wat aangeeft dat het een mooie route is dus we besluiten weer van de Ring af te gaan. Een goede beslissing want het blijkt een spectaculaire route te zijn die via een kronkelende weg over de bergpas gaat. Na de pas pakken we de Ring weer op en zien dat dit ook weer een deel van de Wild Atlantic Way is, de mooie kustroute. Op een kleine parkeerplaats zien we bewerkte stenen staan met een bordje erbij dat ze 5 euro kosten en dat je het geld onder de grote steen moet doen. We hebben alleen 10 euro maar onder de steen ligt wisselgeld dus we kopen een steen.

Rond 17.30 uur zoeken we de snelste route naar huis. Als we daar aankomen zien we door het keukenraam van het huisje naast ons de buurvrouw met schort voor de aardappels afgieten. Wij hebben vanavond ook gekookt … pizza in de oven gedaan en een caesar salade door elkaar gehusseld :)

Clean Routine

Als laatste wil ik jullie, behulpzaam als ik ben, deze gebruiksaanwijzing niet onthouden ... handig voor het geval je niet weet hoe het moet :)

Dag 8: Nog meer kliffen

Blowhole

 

 

 

Als we vanmorgen wakker worden regent het en is het grauw en grijs buiten. We gaan daarom na het ombijt wat boodschappen doen in de hoop dat het weer later opknapt. Om 13.30 uur regent het nog steeds en we stappen toch maar in de auto om naar de Bromore Cliffs te rijden, een tip die we gisteren op de boot kregen van de eigenaresse. Na eerst naar Harrie Jekkers geluisterd te hebben zijn we daarna begonnen met het luisterboek Harry Potter en de Halfbloed Prins. En dan luister ik ook nog (weleens) naar mijn eigen Harry :)

Hoewel het onderweg droog was geworden begon het toen we bij de Bromore Cliffs aankwamen weer te regenen. Uiteraard moet ik weer plassen en op het kaartje wat bij het parkeerterrein hangt zien we dat er een klein stukje terug een strand is met toiletten dus we rijden terug en hopen dat het weer droog zal worden. Het gaat echter steeds harder regenen dus we hijsen ons in regenbroeken en jassen en lopen toch maar een stukje over het strand dat links en rechts geflankeerd wordt door kliffen. Dat deze gevaarlijk kunnen zijn lezen we op een gedenkplaat waar een vader en zijn 10 jarige zoon op herdacht worden die daar in 1992 zijn omgekomen.

Behoorlijk nat komen we terug bij de auto en doen de natte zooi in de achterbak en proberen het zand van de schoenen te krijgen. Ik weet ook weer waarom ik niet dol ben op het strand … al dat zand :)

Als we wegrijden en overleggen of we nog door zullen rijden naar het parkeerterrein bij de Bromore Cliffs zien we opeens een bordje met ‘Cliff walk’. Het is min of meer opgehouden met regenen en we besluiten om het pad een stukje op te lopen. De leukste dingen ontdek je onverwacht want het blijkt een hele leuke rondwandeling bovenop de kliffen te zijn met prachtige uitzichten. Ook zien we duidelijk een blowhole (luchtgat) aan de voet van de klif. Als de zon dan ook nog doorbreekt lopen we het hele pad rond en zijn we om 17.00 uur weer terug bij de auto. Luisterend naar Harry Potter zijn we zo’n 1,5 uur later weer ‘thuis’.



Dag 7: Opnieuw dolfijnen

Vanmorgen zijn we weer vroeg bij de pinken en stappen we om 08.00 uur in de auto want we willen nog een keer proberen om dolfijnen te spotten, dit keer vanuit Carrigaholt, waar Ierland’s grootste rivier de Shannon uitmondt in de Atlantische Oceaan en waar zo’n 200 bottenose dolphins (tuimelaars) leven.  De rit is 115 km en het stuk van Tarbert naar Killimere gaat per veerboot.

Onderweg moet ik natuurlijk vreselijk plassen (Inge, ik mis je) en als we eindelijk bij een benzinestation zijn is er geen toilet te bekennen. De aardige mevrouw achter de balie zegt dat ik wel van hun toilet gebruik mag maken maar zegt wel 3 keer dat het niet ‘posh’ (chic, luxe) is terwijl ik allang blij ben dat ik niet achter de auto hoef te gaan zitten :)

We zijn te vroeg op de plaats van bestemming en belanden in de plaatselijke pub, die op dat moment vol ‘locals’ zit en waar we een ‘small Irish breakfast’ bestellen en om 13.30 uur zitten we op de boot. Er is maar 10 man, en 1 hondje met zwemvest :) aan boord dus we hebben alle ruimte. Na zo’n 1,5 uur varen zien we dolfijnen!  Deze dolfijnen spelen niet in de golven van de boot maar ze kwamen wel dichtbij de boot en we kunnen ze goed zien. Er is o.a. een moeder met een jong die we duidelijk zien zwemmen. Van de dolfijnen hebben we geen foto's. Er stond een aardige deining en we hadden twee handen nodig om ons vast te houden aan de reling.

De boottocht gaat langs opnieuw mooie kliffen en op de terugweg worden we verrast als de schipper dicht langs de kliffen gaat varen zodat we ze van heel dichtbij kunnen zien. We raken aan de praat met de vriendelijke eigenaresse over Ierland en Europa en over de hond die ze gered hadden van de straat in Dublin en van straathond nu een plattelandshond op een boot geworden is.

Het weer is inderdaad aan het veranderen maar nog steeds prima vakantieweer. Het was vandaag koeler (12-14 graden) maar op wat regen op de boot na hebben we het wel droog gehouden. Na precies 12 uur stappen we om 20.00 uur weer onze vakantiewoning binnen waar de soep met brood eten.